Ze zit tegenover mij een vrouw die haar leven voor de buitenwereld op orde heeft.
Sterk. Zorgend. Verantwoordelijk.
Hooggevoelig, met ADD, ADHD of autisme.
Een vrouw die al haar hele leven heeft geleerd zich aan te passen.
Die feilloos aanvoelt wat er van haar verwacht wordt.
En dan, ineens tussen haar zinnen door, vertelt ze haar verhaal.
Over misbruik.
Over mishandeling.
Over seksueel geweld.
Over onderdrukking.
Over jarenlang zichzelf kleiner maken dan ze eigenlijk was.
En bijna altijd komt bij deze vrouwen dezelfde vraag:
“Waarom heb ik niet harder gevochten?”
“Waarom ben ik gebleven?”
“Waarom ben ik niet eerder weggegaan?”
“Waarom zei ik geen nee?”
“Waarom heb ik dit toegelaten?”
Soms komt daar nog iets bij:
“Waarom voelde ik het niet eerder?”
“Waarom twijfel ik altijd aan mezelf?”
Ik kijk haar aan en zeg:
Ik zie geen zwakke vrouw.
Ik zie geen vrouw die op dat moment zomaar had kunnen vertrekken.
Ik zie een vrouw die heeft gedaan wat nodig was om te overleven.
Ik zie een lichaam dat bevroor van angst.
Ik zie een zenuwstelsel dat overspoeld raakte.
Ik zie een stem die stil werd omdat spreken gevaarlijk was.
Ik zie een systeem dat ervoor koos zich aan te passen,
om zo te kunnen blijven bestaan.
En bij vrouwen met ADD, ADHD of autisme zie ik vaak nog iets extra’s:
een brein dat altijd alert is geweest.
Een hart dat loyaler was dan veilig.
Een verlangen om het goed te doen koste wat het kost.
Dat is geen zwakte.
Dat is zelfbescherming.
Wijsheid van het lichaam.
Ik begeleid vrouwen om weer te vertrouwen op dat innerlijke weten.
Om weer te voelen: dit is van mij.
En dit niet.
Om weer te houden van hun lichaam.
Niet als iets dat hen in de steek liet,
maar als iets dat hen heeft beschermd.
Om hun grenzen te voelen.
En ze ook uit te spreken.
Om te kunnen zeggen:
Tot hier.
En niet verder.
Niet vanuit boosheid.
Maar vanuit kracht.
Want een vrouw die haar lichaam weer bewoont,
haar intuïtie vertrouwt
en haar grenzen kent,
is niet zwak.
Ze is krachtig.
Ze is heel.
Ze is thuis.
Reactie plaatsen
Reacties