Een ontmoeting met iemand met autisme, gewend om te leven in dissociatie. Niet omdat het ‘zo hoort’, maar omdat het ooit nodig was.
Vandaag mocht ik weer getuige zijn van zo’n sessie die je niet bedenkt, maar voelt. Bij veel mensen met autisme, ADD of ADHD werkt het systeem anders.
Niet kapot.
Niet ontregeld.
Maar anders afgestemd.
In een wereld die draait op denken, plannen en verklaren, leren zij al vroeg om alles vanuit het hoofd te doen. De maatschappij vraagt het. De reguliere zorg bevestigt het. En zo raken lichaam en gevoel langzaam op de achtergrond, terwijl juist dáár hun kompas ligt.
Wat ik keer op keer zie, is dat deze mensen niet méér moeten leren denken, maar juist mogen herinneren hoe het is om te voelen.
- Stapje voor stapje
- In een tempo dat het zenuwstelsel aankan.
- Zonder duwen. Zonder forceren.
Velen van hen hebben een haarfijne waarneming. Een zesde zintuig, zoals het vaak genoemd wordt. Niet iets zweverigs, maar een diep lichaamsweten. Een antenne die signalen opvangt nog vóórdat het hoofd ze kan verklaren.
Systemisch gezien is het soms nodig om het precies andersom te doen dan we gewend zijn.
Niet eerst begrijpen en dan voelen,
Maar eerst voelen…
En van daaruit pas begrijpen.
Wanneer het lichaam weer mee mag doen, volgt het hoofd vanzelf. De antwoorden komen niet door harder te denken, maar door zachter te luisteren vanuit het lijf.
Reactie plaatsen
Reacties